DOBRZE JEST MIEĆ OLBRZYMIĄ SIŁĘ
LECZ JEST TYRANIĄ UŻYWAĆ TEJ SIŁY JAK OLBRZYM
OSIEROCONY BROOKLYN
Frank mawiał: „Opowiadaj, idąc”.
Jak na detektywa, był istnym filozofem,
i lubił mówić, kiedy szedł. No to opowiem, jak było.
Mam coś nie tak z głową. Uprzedzam.
Jeśli!
Jakbym miał w mózgu szkło.
Stale coś rozbieram,
wykręcam, składam na nowo.
Zwłaszcza słowa i dźwięki.
To jak ze swędzeniem. Trzeba drapać.
Zostaw. Zostaną z niego strzępy.
Mam mrowie w głowie.
Mam mrowie w głowie!
Mam mrowie w głowie, koleś!
Mam też częste tiki.
Trudno nie zauważyć.
Wyglądają jak konwulsje,30
ale gdy je powstrzymuję, jest gorzej.
Kurde. Pomożesz mi?
Mówiłem, cholerne strzępy!
Czubku, zniszczyłeś kolejny sweter.
Nie, utnij bliżej.
Cholerne strzępy, racja.
Zakonnica zalecała i wymierzała mi pokutę.
Frank mówił, że wpajanie Bożej miłości rózgą
należy ignorować.
Frank Minna.
Gdyby szukać sojusznika,
to tylko jego.
Jest trenerem, a my zawodnikami.
- Chłopcy. - Szefie.
Frank. Frankly Frankady Franko!
Słuchajcie.
Plan jest taki. Będę na trzecim piętrze.
Lionel podejdzie do budki za 20 minut.
Kiedy przyjdą, trzech albo czterech,
zadzwoń na ten numer.
Wpuszczę ich. Coney czeka przy drzwiach.
Też go wpuszczę.
Lionel nie odkłada słuchawki.
Jak powiem: „Mamy problem”, przychodzisz.
Coney cię wpuszcza. Idziecie na górę.
Pomożecie mi.
O co chodzi, Frank?
Nie przed każdym uchylam kapelusza.
Kapela rusza!
Właśnie.
Ruszajmy i zróbmy dobry interes.
- Nie mamy gnata. - Co?
Nie zabrałem spluwy.
Spluwy? Powiedz „broń”, Gilbert.
- Nie wziąłem broni. - Mam nadzieję.
Dzięki temu mam spokojny sen.
Ja mam broń. Wy macie tylko przyjść.
Nie posłałbym was po schodach
nawet ze wsuwką i harmonijką.
Sówka, wsuwka! Nie rób mi tego.
Z cygarem i kurczakiem.
Kura, pióra.
Cała kura w piórach.
Daj spokój, nie podpuszczaj mnie.
- Dokończ. - Dobra.
Jak powiem: „Chcę do kibla”,
to znak, że wychodzimy.
Wsiadacie do wozu i śledzicie nas.
Być może będę musiał nawiać. Jasne?
Problem - wchodzimy. Kibel - do wozu. Spoko.
Spoko, oko, koko.
Słuchaj Lionela.
Chyba kpisz.
Co powiedziałem, wchodząc do biura we wtorek?
- Co? - Lionel?
Powiesiłeś płaszcz i kapelusz na trzecim haczyku.
Powiedziałeś, że uśmiech
dziewczyny z promu pomoże ci przetrwać zimę.
Rzuciłeś notes Danny'emu, pytając:
„Jak tu być wiernym, gdy wokół pełno podlotków?”.
Jak mówiłem, Lionel dowodzi.
Kurde, Bailey!
Pieprzony Bailey.
Moja głowa nazywa mnie Bailey.
Ruga mnie, kiedy się jej opieram.
Mam sposoby na uspokojenie.
Guma, zioło.
Coś mocniejszego, jak jest bardzo źle.
Ale kiedy się opieram, jest gorzej.
I gdy się denerwuję.
Gdy się ekscytuję.
Nie mogę z nią wygrać.
Cały Minna.
Marzniemy, nie wiedząc po co.
Masz plany na weekend?
Może.
- Randka? - Może.
Coney Island!
Hot dogi Coney Island!
- Zapraszamy! - Czubku.
Ciszej, proszę.
Już czas. Przygotuj się.
- Halo. - Szefie.
Szefie w szafie!
Dajesz radę, Brooklyn?
Mam gumę. Panuję nad tym, jak trzeba.
Jak mówiłem, uważaj.
Twój łeb jeszcze mi się przyda.
Wszystko pod kontrolą.
Wiem.
Twoi kumple chyba już są.
A ilu?
Dwóch idzie, dwóch w aucie.
- Widzisz? - Tak.
Chryste, co za olbrzym.
Zabrali potężnego mięśniaka. Wszystko w porządku?
Jest spoko. Pogawędzimy tylko.
„Tu spoczywa Frank Minna. Jest spoko”.
Wyryją mu to na nagrobku.
Albo dorastając na Greenpoincie, albo walcząc z Japończykami,
nauczył się opanowania pod presją.
Cieszyłem się, że dla niego pracuję.
A moja mózgownica potrafi przynajmniej jedno.
Słuchać i zapamiętywać.
Panowie, dzięki za przyjście.
- Drinka? - Nie zdążymy.
Wyjaśnij to.
Czego nie rozumiesz?
Twojego zainteresowania
tą kolorową zdzirą.
Pracuje dla komitetu.
Jest sekretarką.
A Horowitz? Miałeś znaleźć haka i ich zamknąć.
Nie ma haków, Lou.
Przeczytałeś raport?
Ta „kolorowa” dostarcza papiery w sprawie Hamiltona.
Tym też się zająłem.
Zajmujesz się dziwnymi sprawami.
Co mam powiedzieć? Taka praca.
- Jestem sumienny. - Tracimy czas.
Pisz po ludzku!
Z głupoty cię nie wyleczę.
Objaśnij nam to, Minna, żebyśmy zrozumieli.
Wszystko spisałem.
Czy ktoś interpretuje to inaczej?
Nie ma dowodów.
Podpis nie kłamie.
Gdybyś go znał, też byś wątpił.
Porównałem. To jego podpis.
Papiery się zgadzają.
- Horowitz o tym wie? - Nie.
Inaczej miałbyś się z pyszna.
Gazety by o tym pisały.
Ona ma męża? Rodzinę?
Masz teczkę. Matka zmarła. Żadnego rodzeństwa.
- A ojciec? - Kaleki weteran.
Prowadzi klub jazzowy i chleje.
Minna. Wiesz, co się wydarzy w następny czwartek?
Wiem.
A więc wiesz, czemu chcemy
zataić tę informację przed wrogami.
To zrozumiałe.
Ale to fotokopie.
Masz oryginały?
- Mam. - Świetnie.
Chcemy je dostać.
Domyśliłem się.
Ustalmy warunki.
Co ty pieprzysz?
Pogięło cię?
Bez żartów, panowie.
Przed wami inwestycja stulecia.
Proszę o ułamek zysków.
Wykluczone.
Gazety dadzą mi dwa razy więcej.
Udam, że tego nie słyszałem...
Takie są fakty.
Mam dobrą wolę.
- Sama wartość... - Nic z tego!
Lou. Co ci szkodzi zapłacić za porządną robotę?
Moim zdaniem płacę ci za nic.
- Zważaj na słowa. - Spokojnie.
Rozepnij marynarkę.
- Co? - Masz gnata?
Na spotkaniu?
Noszę go od wojny.
Mój przyjaciel
- wsadzi ci go w dupę. - Lou. Na słowo.
Panowie, nie denerwujcie się. To tylko interesy.
Panie Minna, dziękujemy za wyświadczone usługi.
Ci panowie pójdą z panem po oryginały.
Jeśli będą się zgadzać, postaramy się o nagrodę.
Jasne. Jak mówiłem, mam dobrą wolę.
Tylko skoczę do kibla.
Idziemy! Ruchy!
- Dupek! Kopa w dupę! - Co się stało?
Chyba go pobili.
To co tu jeszcze robimy?
Czekaj.
Powiedział „kibel”. Mamy go śledzić.
Kibel w tyle!
I jeszcze on.
- Nie podoba mi się to. - Idziemy.
Kurde!
W mordę. Jedziemy!
Szybciej!
Jazda! Zapalaj!
No już!
Kutas!
Ja chrzanię, sranie w banię!
W lewo, w lewo. Zrób mi loda, Lucy!
Tam. To oni.
Nie wyprzedzaj. Zwolnij.
Uważaj!
Ślepy jesteś?
- Co jest? - Jak mogliśmy ich zgubić?
Tam, tam!
Dokąd on jedzie?
Na Queens. Queenie Coney.
Queenie Coney. Queenie Coney.
Prawy pas.
Gdzie się podziali?
To oni! Gazu, zgubimy ich.
No już!
- Mineta, moneta! - Co?
Wyciągaj monetę, Coney!
Nie mogłeś powiedzieć?
Gazu! Szybko!
Tam. W lewo.
Muszą gdzieś być.
Gdzieś na pewno, Gil. Ale gdzie?
Stój! Cofnij!
Zostaw to! Zmywamy się!
Jazda!
Szlag by to.
Podjedź!
Mógłbyś mi pomóc?
- Dasz radę wstać? - Tak.
Coney, łamago. Zabierz mój kapelusz!
Do diabła z kapeluszem.
Weź kapelusz, debilu.
Pistolet też.
- Dokąd jedziesz? - Nie znam dzielnicy.
Mów dokąd.
Do szpitala. Szpitalny szpik!
Mercy Hospital. Na McGuinness, głąby!
- Daruj. - Uważaj!
- Jeśli! - Wyluzuj.
Przepraszam.
Zostawcie kapelusz z zegarkiem i portfelem w wozie,
żeby ich nie ukradli.
Co się stało?
Nałgałem im i próbowałem zwiać.
Za późno wkroczyliśmy.
Źle cię zrozumiałem.
Nie twoja wina. Prawie mi się udało.
Zapomniałem, że zabrali mi broń.
Na Guadalcanal ani draśnięcia, a na Queens postrzał z własnego pistoletu.
Będzie dobrze?
Nie trafili w żaden organ.
- Kim byli? - Nie twoje zmartwienie.
Opowiedz jakiś kawał, Brooklyn.
- Co? - Opowiedz dowcip.
Do baru wchodzi facet z ośmiornicą i mówi:
„Założę się, że ta ośmiornica zagra na każdym instrumencie”.
Już zrywam boki.
Ja chrzanię...
- Kurwa! - Nie spal go.
Uważaj!
Co wy wyprawiacie?
Już niedaleko.
Co robisz? Wynocha!
Dziś jesteśmy karetką. Zawołaj kogoś!
Co mamy?
Kulka w plecy. Wyszła przed żołądek.
Nie bój się, pozszywają cię.
Ściśnij moją dłoń.
Nie trać przytomności.
Kurde, Brooklyn. Ona ma kłopoty.
Kto? Kto był w pokoju?
Za wysokie progi.
Mogłem o niej nie mówić.
Spokojnie. Zaraz coś ci dadzą.
Dwie jednostki.
Jest morfina.
- Brooklyn... - Jestem tu, Frank.
Nie jesteś wariatem.
Nie zasypiaj, dobra?
Co to byli za kolesie?
- Formoza... - Formoza? Co to takiego?
Formoza...
- Nie ma tętna. - Szybko!
Proszę wyjść!
Proszę wyjść. Ale już!
Do baru wchodzi koleś.
- Do baru wchodzi koleś. - Staraliśmy się.
Do baru wchodzi koleś.
Stracił za dużo krwi.
Nie przeżył.
- Przykro mi. - Przykro mi, Bailey!
Przykro mi, Bailey!
Frankly Frankady Franko!
Mieli po coś jechać, dał sygnał.
A oni go kropnęli.
To bez sensu.
To się stało tak szybko. Goniliśmy ich.
- Ledwo ich widzieliśmy. - Dlaczego?
Zgubiliśmy ich na moście.
Pokazali blachę i przejechali. Co mieliśmy robić?
Czubek mówi prawdę. To była chryja.
Kim byli?
Nie powiedział, nawet potem.
Świetnie, Frank!
Jeśli, jeśli!
Musimy powiedzieć Julii.
Już to zrobiłem.
Kiedy?
Zadzwoniła i pytała o niego.
Jak zareagowała? Wała, chała!
A jak sądzisz, Czubku?
Nie mów tak!
Nie jestem w nastroju.
Dobra, spokojnie.
Mówię tylko...
Wiemy, co potrafi.
Trzeba zanieść jej jego rzeczy.
Ja to zrobię.
Weź jego płaszcz.
Nie możesz tak wyjść.
Jest zimno.
- Dzięki. - Na pewno tego chcesz?
Może będzie pytać, jak umarł.
Wspomniał o niej?
Nie.
Wyświadcz mu ostatnią przysługę.
Skłam.
- Lionel. - Julia, ja...
Spoko, dzwonili ze szpitala.
Przyniosłem rzeczy Franka.
Sądziłam, że ty też mnie poinformujesz.
Julia...
- Przykro mi. - Niespodzianka, co?
Przyznam, że tego nie przewidziałam.
Działam, stałam, lałam. Kurde.
Chcę być sama, dobra?
Jasne.
Wezmę najwyżej zegarek. Reszty nie chcę.
Zatrzymam jego pistolet.
- Chcesz kapelusz? - Po co?
Weź to.
Ktoś przy nim był, kiedy...
Ja byłem.
Mówił o tobie, wiesz?
Nie kituj. Jestem na niego wkurzona.
- Niesłusznie. - Trudno.
Wkurzona suka!
Daruj.
Julio...
Frank wspominał, z kim się spotka albo o co chodzi?
Nie.
Nie wiecie, kto to zrobił?
Nie. Ale jak się dowiem, pożałują.
Obiecuję.
Nie obiecuj.
To nie ma dla mnie znaczenia.
Jeśli!
Proszę.
DARMOWA ŁAŹNIA PUBLICZNA
AGENCJA ROZWOJU MIASTA NOWY JORK
- Wpuść ich, Charlie. - Zapraszam.
Uwaga. Może być ślisko.
Z pokorą przyjmuję nominację na burmistrza
oraz obowiązek
wiernej i rzetelnej służby obywatelom Nowego Jorku.
Ograniczeni jedynie własną wyobraźnią i śmiałością,
zostawimy po sobie należytą spuściznę.
Na którą przyszłe pokolenia spojrzą
i powiedzą: „Oto odwaga.
Oto wielkość, jaką może stworzyć człowiek”.
Niech was Bóg błogosławi. Dziękuję.
Dziękuję, nowojorczycy! Dziękuję!
Czy przysięga pani służyć miastu
i rzetelnie sprawować urząd zastępcy burmistrza ds. relacji społecznych?
Przysięgam.
Mo. Wybornie.
Czy przysięga pan służyć miastu
i rzetelnie sprawować urząd komisarza ds. parków?
Przysięgam.
Czy przysięga pan służyć miastu
i rzetelnie sprawować urząd komisarza ds. budownictwa?
Przysięgam.
Witaj na pokładzie, Mo. Tylko tak dalej.
Do diabła, zrobił to.
Mówiłem.
Nie da sobą popychać.
Proszę państwa, komisarz Nowego Jorku!
Dziesięć dolców, że to się zmieni jeszcze dziś.
Burmistrzu!
A potem zagłosował na nie tego kolesia w trzech okręgach.
Co to ma być?
A co z urbanistyką?
Spokojnie, Mo. O co chodzi?
Bez takich gierek, kołku.
Albo dostaję urbanistykę, albo rezygnuję z tamtych!
Dziennikarze wciąż tu są.
Nie ma się czym denerwować.
Zapewne przeoczenie.
Zapomnieli o druczku.
Daj nam dzień, zajmę się tym.
Podpisuj.
Dawaj.
Dobrze.
Zgraja amatorów.
Zamknijcie te cholerne drzwi!
Władze negocjują
w sprawie zatrzymania Dodgersów na Brooklynie.
Czytajcie w Telegramie.
Dodgersi zostaną, jeśli miasto zapewni im stadion.
Różni troglodyci wnoszą mi błoto do mieszkania
i wypytują.
Tłumaczę, że Frank nie żyje.
Chcą go aresztować?
Gdzie byłeś? Wydzwaniam od rana.
Co jest grane?
Danny wrócił z Belmont i zastał to.
Gliny były też u Franka.
Grzebali w mojej bieliźnie
i szczerzyli zęby.
Dowiemy się, kto to zrobił, racja?
Nie chcę wiedzieć.
Te wieczne sekrety.
Mówił, że tym razem ma coś dużego.
Że nasz los się odmieni.
A potem dał się zabić
i zostawił mi cztery tysiące,
walący się domek w Lookout Point
i ten kwitnący biznes!
Co mam z wami zrobić?
Moim zdaniem,
pracujecie teraz dla mnie.
Wiem, że znaliście go dłużej niż ja,
ale tak to wygląda.
Wiem, wynajem aut był przykrywką,
ale nie rozmawialiśmy o tym, jak prowadził śledztwa.
I nie obchodzi mnie to.
Wyznaczam Tony'ego na szefa.
Zadba o interesy i będzie mnie informował, tak?
Jasne. Dobrze robisz.
Pewnie.
Odprowadzić cię?
Nie, dzięki.
Na razie zamieszkam z siostrą.
Pomyślę o przyszłości.
Ale zadzwoń. Dobrze?
W sprawie śledztwa.
Nie możesz przestać?
Dotknij, Bailey! Przepraszam.
Choć raz?
No co?
Dupki zabrały nawet spłuczkę z kibla.
Zrobicie to później.
Zostaliśmy we czterech.
Ktoś wie, co kombinował Frank?
Mieliśmy tylko czekać.
Nie mówił, że to coś dużego.
- Denerwował się. - Jak?
- Wcale nie. - Nie stałeś w budce.
Denerwował się. Denek, Zdenek.
Miał spięty głos. Chciał czegoś od nich.
Wiedział coś o następnym czwartku.
Nie byli zadowoleni.
No jasne, kropnęli go.
Kropidło!
Nie chcieli. To była pomyłka.
Dali plamę i nie wiedzą, co odkrył.
Pieprzona łamigłówka.
Coś wam powiem.
Kochałem go.
W tym pieprzonym sierocińcu coś w nas dostrzegł,
pomógł nam, wyszkolił,
ale miał sekrety.
Swoje sprawy.
I nie będę się w nie mieszał,
żeby wylądować w prosektorium.
Mamy sporo rachunków. Bierzmy się do pracy.
Jesteś mu coś winien.
Jak się dowiesz, co planował, daj nam znać.
Ja mam na głowie żonę rabina.
Rżnie rzeźnika-goja,
a rabin chyba ją przegna
i przestanie nam płacić.
Niech Gil zajmie się Gundersonem.
- To moja sprawa. - Wolę Gila!
- Czemu? - Bo kiedy tam wpadniemy,
adwokat poprosi o zdjęcia,
a chcę wywrzeć dobre wrażenie.
Frank już cię nie broni.
Gonić gnoja!
Gil się tym zajmie.
Danny pomoże mi nocą,
a ty zajmij się kursami,
do czasu nowej sprawy.
Jest zimno. Będzie dużo kursów. Kasa się przyda. Kurwa!
Posprzątajmy tu.
Tony, Coney, Danny i ja.
Na początku byliśmy
wychowankami katolickiego sierocińca.
Defekt, detektyw!
Tam było ze mną gorzej. Odbijało mi.
Nikt nie mógł mi pomóc.
L&L.
Mamy wolne samochody. Dokąd kurs?
Zakonnice sądziły, że pomoże lanie.
Zwłaszcza jedna.
Dopóki Tony nie wyrwał jej kija
i nie zagroził, że uderzy ją mocniej.
Coney i Danny stali tuż za nim.
Wiedziała, że nie blefują.
I tak trafiłem do ich paczki.
Jeśli!
Kolorowa, komitet, Horowitz,
raport, Hamilton,
ojciec weteran, Harlem,
następny czwartek.
- L&L. - Kto mówi?
Pies, róg!
Lionel Essrog. Wspólnik...
Formoza.
Frank był miejscowy.
Bystry.
Odnosił sukcesy, był lubiany.
Do dupy, Bailey!
Znał jednego z księży i usłyszał, że łatwo zapamiętuję
liczby, słowa i przedmioty.
Korzystał z tego.
Nauczył mnie używać głowy,
zapanować nad nią.
W końcu przygarnął nas wszystkich.
Znalazł nam miejsce w tym zasranym świecie.
Jezu.
Wystraszyłeś mnie.
Wziąłem cię za ducha. Co robisz?
Myślę.
- Już wróciłeś? - Jadę z powrotem.
Muszę wracać.
W porządku?
Szkoda, że pozwoliłem mu wsiąść.
Nawaliłem, Danny.
Mój sierżant w Ardenach mawiał:
„Czasem robimy wszystko, jak trzeba,
a i tak wychodzi do dupy”.
To nie twoja wina.
Dzięki, D.
Ktoś dzwonił?
Tak. Kurde!
Lecę.
Na 14:30.
Frank wspominał coś o Formozie?
O tej wyspie?
Nie, został ranny wcześniej.
Jest taki lokal, Formoza, w centrum.
Zabrałem tam raz Lindę na Cheta Bakera.
Frank nie musiał mnie bronić.
Po prostu nie pozwalał, żebym się irytował.
Rozmowy i zdobywanie informacji
to podstawa w naszym fachu,
ale mnie to nie wychodzi.
Zwłaszcza z kobietą,
a przeważnie jakaś się pojawia.
Koncert o 19:00.
Dostanę whiskey? Czystą.
- Irlandzką? - Pewnie.
Pracujesz tu regularnie?
Większość życia.
Widziałeś go tutaj?
Frank Minna.
Zaglądał?
Nie mam pamięci do twarzy,
ale nie sądzę.
Ona jest lepsza.
Widziałaś go?
- Kumpel? - Tak.
- Ładny jesteś. - Jeśli!
Ty również.
Masz ognia?
Drażnisz się.
Przepraszam.
Nie było pytania.
- Gadka, Bailey! - Pięknie.
Nie lubisz blondynek?
Zapałka musi odpowiednio trzasnąć albo nie dam rady.
To chyba kłopot.
Kolego, nawet się nie domyślasz.
Niezły lokal, co nie?
Często tam bywasz?
- Słucham? - King Rooster.
- Nie znam. - Klub jazzowy w Harlemie.
Lucky's też jest dobry, ale najlepsi grają w Rooster.
Wielkie dzięki.
Jeszcze zamknięte.
Dostanę drinka? Zmarzłem.
Czysta whiskey. Reszta dla ciebie.
Jesteś kierownikiem?
A wyglądam?
Kto dziś gra?
Billy, kto dziś gra?
Pan Ważniak.
Ale za drinki mają płacić.
Nie chcą.
Już ja im powiem.
Widziałeś go?
Znam jazz.
Ale on go przedefiniuje.
- Innym razem. - Nie zwlekaj.
Francuzki go uwielbiają. Przeprowadzi się tam.
Francuskie frazesy!
Dzięki.
Zazwyczaj trawka
łagodzi moje tiki i krzyki.
Pozwala zasnąć.
Ale utrudnia myślenie.
W snach jestem opanowany i zdrowy, jak za młodu.
Kiedy głowa zaczęła mi szwankować,
mama mogła mnie uspokoić.
Śpiewała łagodnie,
głaskała po karku, a ataki ustępowały.
Leżeliśmy i rozmawialiśmy o tym, dokąd chcielibyśmy pojechać.
Ta „kolorowa” dostarcza papiery w sprawie Hamilton.
RATUJCIE SĄSIADÓW!
SPOTKANIE W SPRAWIE PLANU ZABUDOWY HAMILTON
Coney, zrobiłeś zdjęcie?
Co robił?
Podniesienie gazety jest gówno warte.
Nie dowodzi zdrowych pleców.
I co, że się schylił?
Niech wytaszczy kosiarkę albo zagra w tenisa,
niech wiruje w pokoju z laską na fiucie i rozłożonymi rękami.
Byle okazało się, że ma zdrowe plecy.
Wiem, że udaje. Dlatego dostał trzy odszkodowania.
Czekaj albo go sprowokuj.
Jak jest zima, to musi być zimno!
Ma czas do końca tygodnia.
Koleś może dźwignąć krowę,
a Coney i tak nie zrobi zdjęcia.
Zapomina przekręcić kliszę. Myśli, że to jak karabin.
Powtarzam mu: „Trzask, przewinąć”.
Cicho! Do końca tygodnia.
Odwal się, Gil. Czego?
Przepraszam, L&L.
- Mamy kursy? - Nie.
Nikt nie potrzebuje wozu we wtorek, zauważyłeś?
Nigdy. O co chodzi?
Wtopa we wtorek!
Dziękuję.
Robota?
Dla mnie.
Nie rób się tajemniczy.
Żaden z ciebie Minna.
Jeszcze nie.
Idę po lekarstwa dla matki, matole.
Chcesz znać szczegóły?
Przyniosę kawę. Chcesz?
Ze śmietanką i cukrem.
Poznaj nowego szefa.
Masz czas, D?
Na co?
Pójdziesz tam? To w Harlemie.
Nie znam.
Frank był tam wtedy
albo dzień wcześniej. Miał je w spodniach, napoczęte.
Wzdęte spodnie!
Może wpadł tam tylko po zapałki.
Mówił o kolorowej,
która coś znalazła.
Jej stary to kaleki weteran, ma klub w Harlemie.
Trzy przecznice od miejsca spotkania.
Byłeś tam?
Tak, i kto jest kierownikiem? Kolorowy z bezwładną ręką.
A co ja mam zrobić?
Idź tam i postaraj się poznać jej nazwisko.
Udaj kontrolera alkoholu. Molo w polu!
Nazwisko.
- I tyle? - Zostań.
Może przyjdzie. Zrób zdjęcie.
Kolorowa w klubie jazzowym?
Niebywałe.
Pracuję nad innym wątkiem.
Razem dowiemy się, kim ona jest.
A po co to robimy?
On zrobiłby to dla nas.
Racja.
Cholerny mróz.
Weź Bel Aira. Ogrzejesz się.
Obrzezać!
Jesteś rabinem?
Nie pozwól, żebym cię obrzezał.
Słucham?
- Na zdrowie. - Dzięki, ja do Mildred.
Nie ma tu nikogo takiego.
Jestem pewny, że Mildred.
- Myrna. - Mierna Myrna.
Nie, była kolorowa.
Josephine?
Albo Laura?
- Mary. - Nie, to była Mildred.
Dzwoniłem w sprawie licencji. A jak pani na imię?
Betty. Jakiej licencji?
Na handel.
To nie biuro licencji?
Komitet ds. Lokalowej Dyskryminacji Rasowej.
Nie dacie mi licencji na sprzedaż hot dogów.
Szkoda.
Nie ma pana Horowitza?
- Pani Horowitz? - Albo jej.
- Stoi z tyłu. - Wskaże mi ją pani?
To ona.
A jednak mi pani pomogła.
A Horowitz? Miałeś znaleźć haka.
Chora picz!
Co się stało?
Jezu, Danny.
Chcesz lodu?
Wolę drinka. Znajdzie się?
- Dzięki. - Kto to był?
Było ich dwóch.
Jeden to olbrzym.
- Że jak? - Kolos.
W życiu nie widziałem większego.
Spuścił mi łomot.
Rozbił aparat.
- Powiedzieli coś? - Tak.
„Zostaw sprawy Minny. Powtórz to koleżkom”.
Przyłożyli mi olbrzymią kosę do szyi.
Sukinsyny!
Ale nie zabrali tego.
- Dupki. - Co to?
Kutas, kolos. D, jesteś wielki.
Co kombinujecie?
- Masz je? - Twoje i moje.
Tego samego widziałem.
- Weteran. - Nieważne.
Pokazała się pod koniec rolki.
Wychodzą razem.
Zaraz, widziałem ją.
Mówili na nią Laura.
Laura Rose? Może to Billy Rose, jeśli jest jej ojcem.
Mieszka niedaleko klubu.
Zauważyli mnie. Jak tylko wysiadłem,
rzucili się na mnie.
Tak. To ona.
Kolorowa, którą śledził Frank.
Rozumiem.
- Ale to mało. - Nic.
Mało? Zidentyfikowaliśmy ją po jednym dniu.
O cokolwiek chodzi,
są gotowi daleko się posunąć.
To musi być coś warte.
Posłuchaj, Czubku.
Gil i ja zajmiemy się płatnymi fuchami,
a ty i Danny drążcie to. Ciekawe, co znajdziemy.
Chrzanić ich.
Mam nadzieję, że się zjawią,
bo mam coś dla nich.
Co ty na to, D?
Panowie...
Kochałem go, wiecie.
Ale
zajmę się samochodami.
Sprawami rodzinnymi.
Mam Lindę.
Spokojnie. Słusznie postępujesz.
Idź do domu, przyłóż steka do tego oka.
Podrzucę cię.
To może być coś warte?
Pomyślałem, że na tym zarobimy.
Nie z tymi kutasami.
Mniejsza z tym.
Też chcę wiedzieć, kto załatwił Franka.
Mów mi o wszystkim.
Pracujemy nad tym razem.
Znajdziemy ich i odpłacimy im.
Skoro tak mówisz.
Browarka?
- Nie. - Chodź.
Skoczymy na piwko.
- Na piwko. - Odczep się.
Nie zasiedź się, kemosabe.
Zrób miejsce, fiucie!
Zrób jej miejsce!
DO ROZBIÓRKI
Gabby, zamknięte.
Bez jaj.
- To prawda. - O 15:30?
INWOOD RESIDENTIAL TROSZCZYMY SIĘ O TWÓJ DOM!
CZYNNE PONIEDZIAŁEK - PIĄTEK 9 DO 17 ZAMKNIĘTE
Jestem tu nowy. Co jest grane?
Opowieści o niesprawiedliwości, zapewnienia
i powrót do codzienności. Istota Ameryki.
Ale dziś może być ciekawie.
A kim jest ten z prawej?
Przewodniczącym rady Brooklynu. Jesteś z telewizji?
Jestem nowy.
Rozpoczynamy.
Proszę podać nazwisko i adres.
William Lieberman z komisji ds. likwidacji slumsów.
Postaramy się o nagrodę.
Wschodnia 65. Ulica, Manhattan.
Cindy Fleming, gospodyni domowa, Yonkers.
Dawniej East Tremont.
Musieliśmy ustąpić miejsca drodze ekspresowej.
- Chcę uprzedzić... - Pani Horowitz.
Panno.
Panno Horowitz, proszę nie zakłócać spotkań...
Gabby Horowitz.
Komitet ds. Lokalowej Dyskryminacji Rasowej.
Clinton Avenue 552, Brooklyn.
To publiczne przesłuchanie.
Nie w sprawie dróg.
W Fort Greene zrobicie to samo,
co w East Tremont.
Zapowiedzi przesiedlenia okazały się bajkami,
a tacy jak Flemingowie zostali bez dachu nad głową.
Niech wiedzą, co ich czeka.
Zależy nam na losie mieszkańców,
których domy ustępują miejsca koniecznym inwestycjom.
Uczymy się na dawnych błędach.
Nowi wykonawcy zapewnią odpowiednie mieszkania każdemu...
To nie Long Island,
pusta przestrzeń, na której można budować wedle uznania.
Ten obszar jest od dawna zamieszkany.
Pozwól, Bill.
Znają mnie państwo. Jestem burmistrzem,
od niedawna w Gracie Mansion.
Panno Horowitz, dziękujemy za pani wkład.
Nawet w tak wspaniałym mieście jak nasze
są slumsy, których nie należy idealizować i zachowywać.
Burząc je, poprawiamy warunki mieszkaniowe.
Dzielnica nie jest slumsami dlatego,
że mieszka tam biedota i mniejszości.
East Tremont nie było slumsami.
Ani Trzecia Aleja.
Fort Greene to też nie są slumsy.
Mieszka tam klasa robotnicza.
To pańscy ludzie robią z nich slumsy, panie Randolph!
To bezpodstawne brednie!
Mamy dokumenty. Dwadzieścia osób na tej sali
i wiele innych
może opowiedzieć o skandalicznym oszustwie.
Od czego mamy zacząć?
To największa rozbiórka slumsów w tym kraju,
pani Horowitz,
a pani wtyka nam kij w szprychy.
Olbrzymią tyczkę.
Niech się przedstawi!
Nazwisko i adres, jak każdy!
Wszyscy dobrze wiemy, kto to taki.
Mo Randolph to legenda wśród urzędników.
Nazwisko i adres, jak każdy!
Każda pizda!
Stoi na czele wydziału parków od ponad 30 lat.
Jest komisarzem ds. budowy i nie tylko.
Mieszka naprzeciwko, na 88.
Niech to powie!
Trzymajmy się tematu...
Nazwisko, adres!
Proszę o ciszę i spokój
albo państwa wyproszę!
Powiedz to!
Dwa pieprzone psy!
Powiedz to, szefie szujo!
Powiedz to!
Jestem chory. Ostrożnie!
Szefie szujo?
Dobre, muszę zapamiętać.
Jeśli!
Samo życie. Jeśli. A jeśli?
Znasz tego Billa Liebermana?
Zarządza projektem?
Zarządza? Skąd.
Bardziej niż ten niby to burmistrz,
ale obaj pracują dla Mosesa.
- Stój. Czekaj. - Puszczaj!
- Powiedziałeś: „Formoza”. - Jaka Formoza?
Pracują Formoza. Co to znaczy?
Powiedziałem, że pracują dla Mosesa.
Mosesa Randolpha.
Mo Randolpha? Tego spóźnionego?
Który nie zniżył się do tego, żeby się przedstawić.
Czego chcesz?
Jestem Jake Gleason, z Post.
Postawić ci kawę?
Zgłodniałem. Postaw kolację.
Jeden podlega drugiemu,
ale nad nimi jest burmistrz.
Ten żółtodziób nie wie, czego jeszcze nie wie.
Usuną go, zanim się przekona,
że każdemu, kogo prosi o radę, płaci Randolph.
- Zarządza parkami. - Tak.
Ale mówili o budowach.
Tym też. Nie było tego stanowiska,
dopóki rząd nie zajął się mieszkaniami.
Nikt tego nie kontrolował. On zaczął, oni się zgodzili,
i co ma z tego miasto? Nic.
On rządzi. Wiesz, co to wywłaszczenie?
- Chyba. - On decyduje, co jest slumsami.
Dawniej musiał zabiegać o lokalizację dla dróg i parków,
a teraz buduje, gdzie chce.
Może skazać na rozbiórkę całą dzielnicę
i eksmitować każdego.
- Bez ceregieli. - W bieli pierdzieli!
Przecież byłby znienawidzony. Wkurzyłby każdego.
Uwielbiają go.
Dlatego tak mnie to...
Jest ponad to. Każdy go ubóstwia.
- Dlaczego? - Bo wytyczył parki.
Dopóki zapewniasz mieszkańcom parki,
jesteś święty. Nietykalny.
Kiedy otwarli Rockaway Beach,
Moses Randolph stał się bohaterem.
Ludzie nie wiedzą, jak bardzo ich nie cierpi.
Bożyszcze miasta nienawidzi jego obywateli, daj taki tytuł.
A wiesz, kogo wyjątkowo nie cierpi?
Czarnych.
Zajmie każdą dzielnicę, w której nie mieszkają biali,
i odda ją swoim deweloperom.
Bogaci się na tym? Bierze prowizje?
Nie chce forsy, chce władzy.
Pieniądze to zaledwie środek.
Niektórych zadowala tylko najlepszy stek.
Moses Randolph zgodzi się na mielonkę, byle tylko mieć też władzę.
Przepraszam.
Dostanę sernik? Proszę podgrzać.
Chcę na ciepło.
Połowa ratusza zarabia na jego poczynaniach.
Kontroluje każdą budowę w mieście.
- Ma ten urząd od niedawna. - Nie.
Budowy, slumsy, parki. Ma 14 funkcji.
Ale to tylko tytuły.
Bez znaczenia. To ARM.
ARM?
Agencja Rozwoju Miasta.
O czym piszesz do gazety?
- O sztuce? - Buce!
- Czytałeś Emersona? - Powinienem?
- Powinieneś! - W porządku.
Emerson powiedział: „Instytucja to przedłużenie cienia jednego człowieka”.
Tym miastem rządzi Agencja Rozwoju,
a Agencja Rozwoju to Moses Randolph.
WŁODARZE GMINY
WILLIAM LIEBERMAN WICEPRZEWODNICZĄCY
W SŁUŻBIE LUDZIOM
OTWARCIE PARKU WEST RIVER
PRYWATNE ŻYCIE URZĘDNIKA
MOSES RANDOLPH Z BRATEM PAULEM
Koleś z baru, z kotletem i groszkiem w brodzie,
był znakomitym inżynierem.
Liga Bluszczowa, nagrody.
On i brat mieli zostać ważnymi osobistościami.
Ale nagle po kryzysie
nic.
Jakby zapadł się pod ziemię.
Może pech, może wóda.
Wtedy wielu źle kończyło.
Panie i panowie, powitajmy
prezesa Stowarzyszenia Budowniczych Gotham,
Joego Pompano!
Mam coś dla Billa Liebermana.
Lepiej, żeby to przeczytał przed przemową Randolpha.
Dziękuję państwu. Proszę o ciszę
i baczną uwagę.
Bez obaw, zdążymy zjeść, i to tak, jak tylko my potrafimy.
Dzisiejszą uroczystość uświetni gość honorowy,
kolega po fachu...
- Gleason? - Cześć.
...budowniczy tego kraju...
Ładny ciuch.
...tudzież Wielki Kopacz Fundamentów,
jak lubi się nazywać.
Nie wyciągaj notesu.
Dziś dziennikarze mają zakaz wstępu.
Tylko cesarzy
i faraonów cechowała podobna
wizja i rozmach.
Wielki człowiek.
Wybitna postać,
służąca temu miastu od ponad 25 lat,
Moses Randolph!
Witają go jak Pattona.
Płaci o połowę więcej, niż wynosi stawka związkowa.
Dla niego zabiliby własne matki.
Dziękuję, Joe.
Dziś, ponad 300 lat od powstania tego wielkiego miasta,
przyznajemy rację odwiecznej prawdzie,
że to nie wiedza,
lecz czyny i działanie
są siłą napędową i celem życia.
Mądrzy przychodzą i odchodzą,
ale na każdą dziesiątkę mądrali z wielkimi pomysłami
najwyżej jeden wprowadzi je w życie.
Na tej sali nie widzę inteligentów,
ani przykładnych progresistów z paraliżującymi ideami.
Widzę podobnych sobie.
Ludzi czynu, dzięki którym ten kraj jest wielki.
Wasze uznanie
to jedyny poklask czy zapłata, jakiej pragnę.
Oddaję cześć wam.
I dziękuję.
Do następnego razu.
Skończyłeś?
Moje najlepsze dzieło.
Całkowita modernizacja miejskiej sieci energetycznej.
Tylko ty możesz coś takiego przeprowadzić.
- Umyj się, na Boga. - Czym?
I ani słowa o tamtym.
Jeszcze raz, a skończę z tobą.
Moses, tak ze mną źle, że pracuję dla dzieciaków po studiach.
Jeszcze raz podburzysz tłum,
a wyrzucę twój wielki projekt na śmieci.
- Tego chcesz? - Nie.
Dobrze już, przepraszam.
To bez znaczenia.
Po prostu to przeczytaj.
Przeczytam.
Co skłania do walki z bratem?
Nigdy nie miałem rodziny,
więc nie rozumiem rodzinnych waśni.
Mózg mówił mi, żebym drążył ten wątek,
ale Frank odkrył coś, chodząc za tamtą dziewczyną.
Robiłem więc to, co on.
Weź się w garść, Czubku.
Jezu...
- Szukasz czegoś? - Pomocy, Bailey!
Kurde.
Wchodzisz do cudzego domu?
Szukam kogoś. Nie sądziłem, że ktoś tu mieszka.
- Moja mama tu mieszka. - Jasne.
- Próbuje. - Jeśli!
Od kogo jesteś?
Oby z Belmont.
Jasne. A niby skąd?
Co się stało?
Mamy intruza.
- Mocno go uderzyłeś? - Leciutko.
Poślizgnął się.
Jeśli!
Co jeśli?
Powiem ci.
Mów, kim jesteś, jeśli chcesz stąd wyjść żywy.
Widziałam cię już?
Nazywam się Jake Gleason.
To nieporozumienie.
Jestem dziennikarzem.
Byłem na przesłuchaniu w sprawie Hamilton.
Rano zadzwoniłem do komitetu. Szukam ciebie.
Powiedział, że jest z gangu.
Zabrali lodówkę.
I miedziane rury. Co miałem zrobić?
Najpierw wieszają zawiadomienie o wyburzeniu.
Kłamią, ale połowa mieszkańców sprzedaje lokale za grosze.
A oni je zajmują, dzielą na cztery
i wynajmują.
Pozostałych nękają, wyłączają ogrzewanie,
pod pozorem remontu kradną rury.
Miasto sprzedało domy warte 15 milionów za pół miliona,
żeby zrealizować projekty federalne.
Nie przedstawili nawet planów. I zrobili z dzielnicy slumsy.
Słuszne slumsy, Bailey!
Uważasz, że to tylko agitacja?
Propagandowy spisek czarnych?
Nie, jestem chory.
Mówię coś zabawnego, choć nie chcę.
Serio, słucham cię.
Dokąd poszli mieszkańcy?
Zniknęli. Rozpłynęli się.
Dwieście tysięcy w dwa lata, tylko z tej części Brooklynu.
Przeważnie czarni i Latynosi.
Horowitz mówiła o East Tremont.
Tak, przegnali kilku Żydów,
ale tu działają systematycznie.
Ile parków powstało za czasów Randolpha?
255.
A ile z nich w Harlemie?
Jeden.
Stworzył plażę dla mieszkańców,
ale jak czarni i brązowi, bez samochodów,
mają się tam dostać?
Autobusem.
Zgadnij, jaki jest prześwit pod wiaduktami na nowej trasie?
O 30 cm za mały dla autobusów.
- Daj spokój. - Może to nie dyskryminacja.
Ale wyłudzanie funduszy federalnych i miejskich.
Mieli zapewnić pomoc przy przesiedleniu.
Pewna firma dostała na to dwa miliony,
a teraz nie odbierają telefonu.
Ratusz twierdzi, że eksmitowani dostaną nowe domy,
ale nikt ich nie buduje.
Sporo wiesz jak na sekretarkę.
Kto powiedział, że jestem sekretarką?
Skończyłam prawo.
A uprawnienia zdobędę z łatwością.
Wybacz.
Jak o tym napiszesz bez notatek?
Dwie bańki za przesiedlenie,
wiadukty za niskie o 30 cm, jeden park na 255,
domy za 15 mln sprzedane za pół miliona i 200 tysięcy osób z Fort Greene. Tak?
Nigdy niczego nie zapominam. Żadnego słowa.
Daruj, nie panuję nad tym...
Nie szkodzi.
Tylko napisz o tym, proszę.
Los tutejszych biedaków
nikogo nie obchodził i nie obchodzi.
Komuś powinno zależeć na Brooklynie.
To tylko największe miasto świata.
Gdzie mieszkasz?
W Harlemie.
Mam tu wóz.
Podwieźć cię?
W metrze jest tłok. Podwiozę cię.
Wsiadaj.
Muzyka w moperze miejskiej, Bailey!
Przepraszam. Daruj.
Nie przepraszaj. To nawet zabawne.
Tak? Ciekawe, co powiesz po jakimś czasie.
Jeśli!
Co to za choroba?
Nigdy nie poznałem nazwy.
Jakby część umysłu żyła własnym życiem
i postanowiła się zabawić moim kosztem.
Kosztem troszkę.
Troszkę z boczkiem. Wybacz.
Nie szkodzi.
To jak życie z anarchistą.
Ale zarazem wszystko musi być na odpowiednim miejscu.
We właściwej kolejności.
I odpowiednio brzmieć, bo inaczej
denerwuję się, dopóki tak nie zabrzmi.
Teraz mówię do ciebie.
Ale ta część umysłu
martwi się, że banknoty w portfelu nie są właściwie ułożone.
Mówi mi: „Nie gadaj z nią, ułóż je”.
To niesprawiedliwe.
Każdy z czymś się zmaga, prawda?
Racja.
Całuj ją przez całą noc, Bailey!
Przepraszam.
- To nie zaczepka. - Nie przepraszaj.
Nie szkodzi.
Tutaj mieszkam.
Nad klubem? Pewnie nie sypiasz.
To klub taty.
Jako dziecko, spałam na zapleczu klubów.
Spory tłum jak na poniedziałek.
Gra głośny zespół.
Posłuchaj...
Muszę sprawdzić kilka wątków.
Ale naprawdę ciekawi cię to, o czym mówiłam?
Przecież cię szukałem.
Jeśli wejdziesz, powiem ci dużo więcej.
Źle znoszę tego rodzaju miejsca.
Nie przeszkodzisz nikomu w małym klubie z dobrym zespołem.
Dobrze.
Ty decydujesz.
Popilnuj wozu.
Cześć, Vance.
Wynocha.
Zaraz przyjdę.
Przepraszam.
Też jestem muzykiem.
Bardzo podziwiam pańskie tremolo.
I chciałbym wiedzieć, jak pan do tego doszedł.
Obciągając takim białasom, jak ty.
Spierdalaj.
No i co? Biała ciągutka!
No i co, racja.
- Posłuchaj! - Jak się macie?
Miło być w domu, z bliskimi.
Jeździłem po świecie,
poznawałem nowe języki,
a z nowym językiem przychodzą nowe pomysły.
Kilka z nich wypróbujemy dziś na was.
Przygotujcie się.
Nie siądziemy z tyłu?
Vance?
Trębacz to jazzgęba!
Możemy usiąść gdzieś dalej?
Nikt nie zwraca uwagi.
Telewizor mogę przełączyć.
Musisz częściej wychodzić.
- Chcesz wejść na scenę? - Nie.
Muzyka źle na mnie działa.
Nie dotykaj mnie.
Jest moja dziewczynka, piękna jak róża.
Następny utwór jest dla ciebie, Lauro.
Nie dam rady.
Spokojnie.
Jeśli! To zły pomysł.
Gdzie ona jest?
Muszę coś załatwić.
O co chodzi?
Nie odprężajcie się. To była ostatnia przerwa.
Spokojnie!
Co takiego zrobiłem?
Idziemy!
- Poskarż się sędziemu. - Spokojnie.
- Cicho! - Ja się nim zajmę.
Wiem, dla kogo pracujesz, białasie.
Białasie, hałasie!
Przeżyłem Iwo Jimę. Nie boję się twojego szefa.
Powiedz mu, że jak zobaczę przy niej któregoś,
zabiję was po kolei,
a to, czego szuka, oddam Post za friko!
Słyszysz? Wyślę to do Post!
Idziemy.
Jeśli!
Miau, kocurku!
Kocurek, cykorek!
Trąbka, kolego!
Koci kocyk, pomocy!
Pomocy kotkowi!
Nieźle się bawiłeś, kocurku.
Pomocy!
Kocurku, ratunku!
Jeśli!
Na głowę też cierpisz?
Uważaj, to nie jest tylko marihuana.
Nie szkodzi.
Pamiętaj, co powiedziałem.
Boże.
Kurde.
Daruj.
Nie pamiętam, co się ze mną działo.
Dobrze się bawiłeś.
Była imprezka.
To inny towar niż zazwyczaj.
Nazwała go étrange mélange.
Pozwoliliśmy ci odpocząć w spokoju.
Koleś kopnął mnie w żebra, to pamiętam.
Dzięki za pomoc.
Sierżant to dobry człowiek.
Ale przy jego bliskich trzeba uważać,
rozumiesz?
Jaki Sierżant?
- Billy. - Czemu Sierżant?
Nie wiesz, jak stracił władzę w ręce?
Był w oddziale czarnych, nosił amunicję.
Kiedyś sięgnął po broń, żeby powstrzymać żółtka-samobójcę i dostał.
Wrócił z wojny zgorzkniały.
Szkoda, bo nieźle grał.
Na puzonie.
Grywaliśmy w Minton's w latach 40.
Poznałeś jego żonę?
Sierżant żadnej nie miał.
A matka Laury?
O tym nic nie wiem.
Mieszkał tylko z Laurą.
Maleństwo,
czytała w kuchni, kiedy graliśmy.
Ty grasz?
Ja i muzyka? Nie.
Nie lubię, jak ktoś śpiewa, kiedy gramy,
ale ty wyczułeś rytm.
Słyszałem.
Lionel wyczuł czułki. Czułki Lionela.
Przepraszam.
Mam coś z głową,
a muzyka to wyzwoliła. Przepraszam.
Niepotrzebnie.
Masz głowę taką, jak moja.
Ciągle w niej kipi.
Ciągle coś zmienia.
Taka jest muzyka.
Jak cię dorwie, kontroluje ciebie, a nie ty ją.
Mówi się, że to dar, ale równocześnie przypadłość.
Ja mam tiki i krzyczę.
A ty wdmuchujesz to w trąbkę,
brzmi ładniej.
Tak, ale koncert to tylko ułamek dnia.
Rozumiesz?
Za krótki.
Dzięki za pomoc.
Gdybyś czegoś potrzebował, dzwoń.
Panno Horowitz.
- Jake Gleason z Post. - Nieprawda.
Znam go.
Jake Gleason zabrał mnie na przesłuchanie.
Słyszałem panią.
Jestem nowy, piszę dla Times.
Pani asystentka, Laura Rose, dużo mi opowiedziała.
O tym, co się dzieje w Fort Greene.
- Interesuje mnie to. - Naprawdę?
Sądziłam, że Times to bardziej biuro prasowe ratusza.
Nie od razu trafię z tym na okładkę,
ale bez pomocy nigdy mi się to nie uda.
Ktoś dostanie za to Pulitzera.
Może pan.
Jeśli! Przepraszam.
Poszła na protest.
Pójdzie pan ze mną?
Posłuchajcie, co ma do powiedzenia następna mówczyni.
Nauczyła mnie o słusznej walce więcej niż inni.
Przywiozłam media.
Niech was nie zmyli jej wygląd poczciwej babci.
Dla obywateli walczy jak pit bull!
I powiem jeszcze jedno.
Wysłuchajcie mnie.
Nie owijajmy w bawełnę.
Bo żyjemy w czasach, w których trzeba mówić otwartym tekstem.
To nie jest program pozbycia się slumsów.
To program pozbycia się czarnych!
A my się na to nie godzimy!
Panie i panowie, Gabby Horowitz!
Czym jest miasto?
Miejscem, którego mieszkańcy harują dla władców stali i betonu?
Zagrodą, w której druidzi finansów strzygą ludzkość?
Miasto to jego mieszkańcy!
Jego społeczność!
Kto stanie w obronie miasta?
My!
Kto przypomni politykom, decydentom i wyzyskiwaczom,
że miasto należy do tych, którzy w nim mieszkają?
Precz z Mo! Precz z Mo!
W życiu nie słyszałem większych bzdur.
Możemy mieć kłopot z przyjacielem z Brooklynu.
Wybija się.
To znaczy?
Tu wprawdzie się nie pokazał.
Nie ma jaj, ale może zagłosować przeciw.
Bo wyborcy protestują.
My zrobiliśmy go prezesem i szefem Biura Planowania.
My jesteśmy jego wyborcami. Nie mów, że się wyłamie.
Dam mu to dzień przed głosowaniem.
Nie wyłamie się.
Wszarz.
Jedźmy na lunch.
Znikająca kobieta.
Daruj, jestem ci winna...
Nie musisz, przywykłem.
Nie. Szukałam cię...
- Chcę wyjaśnić... - Laura!
Czas na ciebie.
Posłuchaj...
Będę dziś w klubie.
Przyjdź.
- Zobaczę. - Laura!
Przyjdź.
Zaczekaj.
Dziennikarz, który nic nie pisze. Mam to zrobić za ciebie?
Brak ci ambicji.
Gromadzę dane.
- Powiedz mi coś. - Następny tytuł.
Nowa droga ekspresowa będzie największym parkingiem świata.
- Jak to? - Bo auta to rak,
który dzięki drogom tylko się rozrasta. Potrzebne nam pociągi.
- Ale on je likwiduje. - Czemu?
Stale „czemu?”. Bo nie czerpie
z nich zysków.
Kontroluje budki poboru opłat na mostach i drogach.
Agencja Rozwoju. Wiesz, co robią?
- Nie. - Nikt nie wiedział.
On wszystko obmyślił. To czwarta gałąź rządu.
Nieoficjalna.
Cała pod jego kontrolą,
ale nie był wybrany, więc nie można go odwołać.
Co może go powstrzymać?
Prawie nic.
- A teraz jest najgroźniejszy. - Czemu?
Bo w tym tygodniu jest głosowanie nad projektem wyburzenia slumsów,
więc zastrasza każdego!
Zdobył najwięcej władzy w historii tego miasta!
To autokratyczny Cezar, ale nikt tego nie widzi.
Przechadzają się, spokojni jak hinduskie krowy.
Mamy demokrację, więc co może się stać?
Napiszesz o tym?
Skoro tyle wiesz, czemu tego nie ujawnisz?
To nie mogę być ja.
Bo jesteś jego bratem.
Nie. Bo wciąż mam marzenia.
Dlatego.
Marzenia o krok od ziszczenia się.
To mój wkład w rozwój społeczeństwa.
Moja spuścizna!
Ja...
Nie zaryzykuję tego.
Dobrze.
Dobra. Posłuchaj.
Przyjrzyj się Belmont Developers i Inwood Residential.
Co to takiego?
Boże, daję ci na tacy wskazówki do tematu dziesięciolecia!
Rób swoje, kurde!
Rób swoje.
Mam dość problemów.
Poproszę o dokument i wpis do książki.
Poczytam tutaj, nie wypożyczę.
Żeby przejrzeć
statuty podwykonawców miejskich,
trzeba się zarejestrować.
To raczej nielegalne.
To nie przepis. Raczej reguła, panie...
Gleason.
STATUT SPÓŁKI INWOOD RESIDENTIAL SERVICES
ZARZĄD WILLIAM M. LIEBERMAN
PRZEDSTAWICIELE I UDZIAŁOWCY WILLIAM M. LIEBERMAN
Dobry wieczór.
Dostanę tu formularz o relokacji?
Są tam.
Mogę je przysłać?
Składa się je wyłącznie osobiście, tutaj.
Kazali pani prowadzić tę firmę
w pojedynkę?
Właśnie tak.
Duże cyce!
Na zdrowie.
Miłego wieczoru, dzięki za pomoc.
Formularz!
Odpadki są własnością prywatną, dopóki nie zostaną zabrane.
Nikt ci o tym nie powiedział?
Zaraz.
Już się widzieliśmy, co nie?
Widzieliśmy go?
Tak.
Grzeb dalej w cudzych śmieciach,
a znowu się spotkamy.
Gigant, konus, konina!
Widzisz...
Nakazano mi pobłażliwość, i zastosowałem się,
a teraz ty zmuszasz mnie do tego!
Nawet nie udają. Odbierają czeki
i wyrzucają cudze życie na śmietnik.
Przy nich goście z Tammany to przedszkolaki.
Podwykonawcy stale dogadują się z politykami.
Łapówki były i będą.
Oni dogadują się sami ze sobą.
Są właścicielami firm, które dostają zlecenia.
Złodzieje.
- Pierdzielę. - Uspokój się.
- Nie pierdź mi tu. - Niech zajara.
Minna nazwał to inwestycją stulecia.
Mamy dwa dni.
Poważna sprawa. Jak wmieszał się w to Frank?
Zarząd Agencji zarobi na tym miliony,
- ale on jest kryty. - Frank?
- Randolph. - Komisarz ds. parków?
Tak, Moses Randolph.
To on jest mózgiem całego przekrętu.
Ta laska dowiedziała się o tym.
Sprawdzała te firmy
dla komitetu i Horowitz.
I chyba znalazła coś, co wiąże Randolpha z forsą.
Frank ją śledził i się domyślił.
Pokazał Liebermanowi i jego zbirom
jego podpis.
Uważam, że Frank miał coś, co pogrąża Randolpha.
Pomyślcie!
Gdzie ich zgubiliśmy?
- Na moście. - Miejskim.
Byli z Agencji Rozwoju! To Agencja zabiła Franka!
Cholerny Lionel.
Wpadłeś na trop.
Ale co ma z tym wspólnego ten koleś z klubu?
Jej ojciec. Po co Frank z nim gadał?
Tego nie zdążyłem rozgryźć.
To nie ma sensu, ale on coś wie.
Coś wie.
Idź do domu.
Podzwonię.
Do kogo zadzwonisz?
Zaufasz mi i pozwolisz działać?
Tylko Frank uważał,
że wygrana w wojnie sprawi nam kłopoty.
Mawiał, że w czasie kryzysu pomagaliśmy sobie wzajemnie.
Teraz przekonaliśmy się o swojej brutalnej sile
i nie było już odwrotu.
Odtąd ma się liczyć walka o władzę, od góry po same doły.
Wiem, kim jesteś.
Kto mówi?
Jesteś od Minny.
Kim jest Minna?
Nie ściemniaj.
Dałeś swój numer trębaczowi.
Daruj, że cię pobiliśmy.
Myślałem, że jesteś z ratusza.
Dobra, no i?
Gdzie koperta?
Nie wiem. Co w niej jest?
Zaczekaj.
Nie możemy rozmawiać przez telefon.
To zbyt skomplikowane.
Przyjdź do klubu.
Zaparkuj wcześniej i wejdź od zaplecza.
Wpuszczę cię.
- Teraz? - Tak.
Zgoda.
W mordę.
Jasna...
Kazał panu przyjechać,
żeby znalazł go pan przed pracownikami.
Nie tylko go znalazłem. Słyszałem to.
Nie zabił się... Bij się w ryj, Bailey!
Przepraszam. Ktoś go zabił.
Upozorowali samobójstwo,
ale usłyszałem ich.
Na koszuli są ślady prochu.
Sąsiedzi mówią, że miał kłopoty finansowe.
Sprawa jest jasna.
Rewolwer miał w prawej dłoni.
- No i? - Była bezwładna.
Od czasu wojny.
Nie uniósłby nawet zapalniczki.
Jak strzelił sobie w serce lewą,
po czym przełożył klamkę do prawej?
Proszę posłuchać.
Usiadł na scenie, zapalił lampy.
Chciał odejść z godnością.
Często posyłają ludzi z komendy o 3:00 do samobójstwa w Harlemie?
Jedziemy, dokąd każą.
Mogę już iść?
Nie!
Nie pamiętam, kiedy się ostatnio uśmiechał,
ale czemu to zrobił?
- Samobójstwo? - Nie.
Nie zabił się. Zamordowali go.
Upozorowali samobójstwo. Ktoś go zabił.
Nie, nikt aż tak go nie nienawidził.
Mówię prawdę.
Kto mógłby to zrobić?
Ci, którzy zabili mojego przyjaciela.
Przepraszam. Przykro mi.
Masz się do kogo zwrócić?
Jesteś sama?
Nawet nie wiesz jak.
Zostaniesz ze mną na chwilę?
A chcesz tego?
Jeśli!
Wybacz.
Daruj...
Nie wiem, co się stało.
- Zasnęłaś. - Nie szkodzi.
Dzięki, że zostałeś.
Proszę.
Dobrze wiem, jak się czujesz.
Wkrótce usłyszysz jego głos w głowie.
Każe ci wziąć się w garść i żyć dalej.
A wtedy
poczujesz, że się do ciebie uśmiecha.
Bardzo mi przykro.
Czemu jesteś dla mnie taki miły?
Bo jesteś dobrym człowiekiem.
Chcesz coś zmienić.
Obchodzi cię los innych. A ja...
Niewielu jest takich.
A to dobra droga.
Jesteś uroczy.
Większość nie tak mnie opisuje,
ale cieszę się, że choć ty.
Ktoś ci powiedział, że mówisz przez sen?
Nigdy z nikim nie spałem.
Z nikim?
To znaczy, byłem z kilkoma dziewczynami, ale
nie z takimi, które chciałyby zostać na noc.
Kim jest Frank?
Co?
Wymówiłeś to imię przez sen.
Wydawałeś się poruszony.
To ten przyjaciel, którego...
Tak, ja...
Pracowałem z nim.
Dla niego, ale poznałem go, gdy miałem 12 lat.
W katolickim sierocińcu na DeKalb.
Trafiłem tam, jak miałem 6 lat, po śmierci mamy.
Frank...
Tak jakby się mną zaopiekował.
Nie mówił mi po imieniu.
Nazywał mnie Brooklyn.
Mówił: „Osierocony Brooklynie, nikt się tobą nie zaopiekuje”.
Każdy potrzebuje opiekuna.
To twoja mama?
Piękna.
Zmarła dawno temu.
Nie pamiętam jej.
Oboje zostaliśmy sami.
Czy jest coś, o czym mi nie mówisz?
Co?
Ukrywacie coś z Horowitz?
O tych wyburzeniach?
Posłuchaj.
Dranie z ratusza czegoś się boją.
Jest coś ważnego,
co ma związek z twoimi poszukiwaniami.
To coś prowadzi do Mosesa Randolpha.
Wiesz, co to?
Nie...
Ktoś się bogaci, nic poza tym.
Potraktuj to poważnie.
Jeśli chcesz czymś zagrać,
żeby zablokować głosowanie, to dużo ryzykujesz.
Zabili już Franka, twojego ojca,
mnie pobili. Nic ich nie powstrzyma.
A co ma do tego Billy?
Coś wiedział.
Niemożliwe.
Pracował nad tym z Frankiem.
Nawet nie wie...
Nie wiedział, czym się zajmuję.
Wujek zna Gabby. Załatwił mi tę pracę.
Nie jesteś dziennikarzem?
Nie, a na imię mam Lionel.
Frank był detektywem.
Pracowałem dla niego.
Miał obserwować wasz komitet.
Śledził cię.
Nie chciałem nic ujawnić.
Chciałem tylko wiedzieć, kto go zabił,
ale to się tak poplątało, że czuję się, jakbym miał szkło w mózgu
i nie wiem już, czego szukać.
Daruj, że kłamałem, ale musisz mi uwierzyć.
Też się w to wplątałaś i jesteś w niebezpieczeństwie.
Zostaniesz dziś w domu?
Gabby czeka.
Przygotowujemy zeznanie.
To ważne.
Ale mam co załatwiać.
- Pogrzeb. - Nie przejmuj się.
Jeśli mam rację,
nie pozwolą koronerowi oddać zwłok.
Proszę.
Niech ktoś z klubu odprowadzi cię do pracy.
Przez kilka dni unikaj nieznajomych.
Przyjdę do ciebie.
Dobrze?
Dobrze, dobrze...
Spokojnie.
Dziś przysłali zawodowców. Nadepnąłem na odcisk.
Dzięki.
Potrzymasz, kochanie?
Wiesz, kim jestem?
Wypytywałem o to.
Ale każdy ma inną odpowiedź.
Mówisz jak szpicel.
A za kogo pan się uważa?
To proste.
Jestem budowniczym.
Widzę.
Kiedy byłem mały,
wiesz, ile mostów było na Manhattanie?
Dwa.
Prowizoryczny kolejowy i Brookliński,
a za nim wdeptywało się w gnój.
Ludzie przybywali do Nowego Jorku łodziami, jak szczury.
Zbudowałem ten, ten,
ten
i ten.
A teraz przemieszczają się ponad rzekami dzięki przęsłom mostu
- Olympus. - Olimpijski szczur!
Przepraszam.
To piękne mosty.
Dziękuję.
Ale proszę o coś innego, jeśli to znajdziesz.
A może już znalazłeś?
Co to takiego?
Oszczerstwa, kłamstwa,
zapewne fałszywki.
A więc prawo pana ochroni.
Nie osiągnąłem wiele, polegając na przepisach prawa.
Teraz też nie zamierzam, bo stawka jest wysoka.
- Jest pan ponad prawem? - Nie.
Wyprzedzam je.
Co za różnica?
Tworzymy prawo odpowiednie do obecnych czasów.
Kiedy ktoś zmienia miasto,
prawo musi za nim gonić i adaptować się do niego.
Ludziom to miasto się podoba.
Dla kogo je zmieniać?
Dla tych, którzy przybędą.
Za 50 lat, za sto,
które z naszych przedsięwzięć będzie się liczyło?
Co pomoże urzeczywistnić science fiction?
Obecne prawo?
Czy też drogi, mosty i tunele, usprawniające transport?
Plaże i parki, będące odskocznią dla ciała i umysłu?
Instytucje kultury w miejscu podłych slumsów?
To brzmi wspaniale,
ale nie dla tych,
których domy stoją na drodze tej wizji.
Central Park.
Najwspanialszy park świata.
Kiedy zaczęli go tworzyć, miasto sięgało 57. Ulicy.
Wykopali farmerów i włóczęgów,
hodowców owiec z ich błotem i brudem.
Wycięli kilka drzew.
Protestowano przeciw niszczeniu wiejskich okolic.
I gdyby pewien człowiek nie pomyślał o przyszłości,
w tym mieście nie dałoby się żyć.
Taka jest prawda.
Mało kto wie, kim był Fred Olmsted,
a należy mu codziennie dziękować.
Ja to robię.
Najważniejsze to realizować zamiary.
Ci, którzy nie potrafią, krytykują.
Ale ja nie powstrzymam postępu
dla paru wiewiórek, które muszą przenieść orzeszki.
Wiórki i grzeszki!
Wiórki lubią orzeszki.
Nie panuję nad tym, przepraszam.
Nie szkodzi.
W tym budynku nagradza się talent i rozum.
Pracuj dla nas, a dopilnuję,
żeby twój dar został wynagrodzony.
Masz czas do końca dnia.
Daj odpowiedź do wieczora.
Pomyliliśmy się.
Słucham?
Sądziliśmy, że ktoś inny jest asem Minny.
Kutasem z gliny!
Kutas!
- W porządku? - Nie.
Zasrane nici w głowie!
Lionel, opanuj się.
Czegoś brakuje, Danny.
A ja tego nie widzę.
Aż mózg mnie boli.
Gdzie reszta?
- Reszta zdjęć? - W biurku,
ale jej na nich nie ma.
Pokaż je.
Zrobione, zanim się pojawiła.
Był na nich Billy.
- Spójrz. - Kurde twarde!
Jezu, Lionel.
To jej ojciec.
Przejrzeliśmy je.
Jakiś lump prosi o forsę.
Nawrzeszczał na niego, ale jej tu nie ma.
Sukinsyn!
Gdzie kluczyki?
Coney i Tony zabrali...
Dokąd...
Co przegapiłem?
- Dokąd idziemy? - Pokażę ci coś.
Co to za jeden?
- Skąd... - Mów!
Znasz go?
Paul.
Paul Morris.
Wujek, który załatwił ci tę pracę.
Nie kłam, wiem, kim jest.
Tata...
Twój ojciec, wujek Paul i Frank
nagrali to wszystko.
- Nie. - Tak!
Powiedz, co jest grane.
Też w tym siedzisz?
To nie mój ojciec z wujkiem Paulem.
To wujek Billy z moim ojcem, Paulem.
Kojcem!
Co powiedziałaś?
Pamiętasz zdjęcie mojej mamy?
Spójrz na Billy'ego i na mnie.
Widzisz?
Inni mogą nie zauważać, ale ja to dostrzegłam.
Powiedzieli ci?
Nie, ale nie jest trudno się domyślić.
Bo czemu tak się mną interesuje?
Zajął się mną, kiedy Billy walczył.
Opłacił studia, choć nic nie ma.
Kimkolwiek jest, teraz cię wykorzystuje.
Żeby zemścić się na bracie.
Nie ma krewnych.
Nie nazywa się Morris, lecz Randolph.
Moses Randolph to jego brat.
Z twoją pomocą go szantażuje.
- To nie... - Owszem, przykro mi.
Zaczekaj tu, dobrze?
Do mego powrotu.
To niemożliwe!
Wiesz, co mi to mówi?
Ty, Billy i Minna szantażowaliście twojego brata.
Skąd to masz?
Ty przejrzałeś ich oszustwa.
Znalazłeś to, czego tak się boją,
ale kryjesz się za plecami
Laury i Franka.
- Nieprawda. - Ale są ofiary.
Ryzykujesz życie córki!
Nie wiesz, o czym mówisz, kurwa!
Mogłem go pogrążyć wiele razy.
- On pogrążył mnie. - Drąży węże!
- Pogrążył mnie. - Drąży węże.
Kryję się za nią?
Oddałem jej wszystko.
Wszystko, co mogłem w życiu osiągnąć.
O to między wami poszło?
Byłeś z jej matką, a on nie cierpi czarnych...
Nie będę o tym rozmawiał!
Wiedziałem, że nie jesteś dziennikarzem.
To był kit.
Jesteś od Minny.
Był moim przyjacielem.
Przykro mi, to nie ja.
Frank to obmyślił.
On i Billy sądzili, że na tym zarobią.
Chciwi głupcy. Chciałem ich powstrzymać.
Mówiłem, że narażają na niebezpieczeństwo ją i siebie.
Franka zabili, a Billy w strachu prosi mnie o pomoc.
To jest na zdjęciu.
Wmieszałeś się w coś, czego nie rozumiesz.
Wystarczy, że mu się postawisz,
dla zasady, tak jak ja,
a zniszczy cię w swojej złości,
ale jeśli zagrozisz jego pracy,
zabije cię.
Zabije.
Znajdź teczkę Minny.
Frank. Frankly Frankady Franko.
O co w tym chodzi, Frank?
Pamiętaj, co powiedziałem.
...uchylam kapelusza.
Weź kapelusz, debilu.
Jeśli!
Frank Frankly Frankady Franko.
Na Penn Station.
POUFNE
KARTA ZATRUDNIENIA HOTELU WILSON BELLA ROSE
BELLO, WRACAM ZA TYDZIEŃ, MARZĘ O SPOTKANIU. M.R.
AKT URODZENIA LAURA ROSE
BELLA ROSE - MATKA MOSES RANDOLPH - OJCIEC
ŚWIADEK - WILLIAM ROSE
L - TO DLA CIEBIE. F
TYTUŁ WŁASNOŚCI
Znalazłeś?
Tak.
Ale widzę tylko jedno wytłumaczenie.
To nie on podpisał akt urodzenia, lecz ty.
Tak.
Ja go podpisałem.
Billy przyprowadził ją do nas.
Służba chciała ich odprawić, ale zaczął krzyczeć.
Jedliśmy kolację z matką, na Boga.
Poszedłem za Mo do drzwi.
Wyśmiał ich.
Nie przyznał się do dziecka.
Ale widziałem prawdę w jej twarzy.
I w jego spojrzeniu.
- Namawiałeś go? - Błagałem!
Powołałem się na każdy standard i wartość,
które nam wpajano w dzieciństwie.
Cierpiałem.
Nie zrozumiesz.
Przez całą młodość był moim bohaterem.
Napisaliśmy sobie kredo. Mieliśmy razem ulepszyć świat.
Ale żeby służyć społeczeństwu, trzeba je kochać.
Mo się starał,
ale z powodu swego geniuszu
gardził poślednimi umysłami
i stał się nieczuły.
Z obsesją wygrywania, uzależniony od władzy,
zupełnie wzgardził ideałami.
Faryzejski „człowiek ludu”.
Ktoś, w kim widzi się kogoś innego, niż jest naprawdę,
jest bardzo niebezpieczny.
Nikt inny nie wie, kim ona jest?
Nawet Horowitz.
- Nie powiesz jej? - Wykorzystałaby to.
Dla szlachetnych celów,
ale to zdruzgotałoby Laurę.
Satysfakcja nie ulży udręczonemu sercu.
A więc
milczę.
Zrób to samo.
Proszę.
Dobrze.
Wszystko jest w skrytce na Penn Station.
Jeśli coś mi się stanie,
wyślij to Jacobowi Gleasonowi z Post.
Będzie wiedział, co z tym zrobić.
Post to szmatławiec.
Redaktorzy Timesa też są w kieszeni twojego brata.
Muszę ją wywieźć z miasta przed głosowaniem.
Co tu robisz, Tony?
Troszczę się o ciebie.
Chodź.
Napijmy się.
Jeśli! Daruj.
Jak oko?
Trochę poboli.
Od jak dawna mnie śledzisz?
Nie śledzę. Kazali mi obserwować budynek i zobaczyłem ciebie.
Oni?
Nie oszukujmy się.
Też z nimi gadasz.
Ale nie pracuję dla nich.
Miałem ci powiedzieć.
To ty byłeś wtedy pod klubem?
Widziałem kogoś w alejce,
kiedy właściciel lał mnie i groził mi.
- Powiedziałeś im o tym? - Mam tylko obserwować.
I tak zrobiłem.
- Obserwowałem. - Jeśli!
T, on blefował.
Nic nie miał, a oni go kropnęli.
Ale po co się w to bawić. Jesteś teraz szefem.
Gadaj i spadaj, listonoszu!
Gadaj i spadaj!
Spokojnie. Napij się.
Dla mnie whiskey. Co pijesz?
Herbatę.
Wrzątek i torebkę herbaty obok.
Mleczko i cukier też. Wrzątek, dobrze?
Wrzące cyce z mlekiem!
- Nie zwracaj uwagi. - Wrzące cyce!
Nie tak z głową.
Głowę mam w porządku.
Dałbym się nabrać.
Od jak dawna dymasz Julię?
Po tym, co dla ciebie zrobił...
Nie mogłeś poszukać innej?
Każdy musi odkryć swoją życiową drogę.
Miałem tkwić w cieniu Franka do śmierci?
Tobie to pasuje, ale mnie nie.
Ostrożnie.
Nie możesz sobie golnąć?
Nie chcę pić.
O co tyle krzyku? On nie żyje.
I nic na to nie poradzimy.
Dajemy im to, czego chcą, i zaczynamy od nowa.
Może będzie łatwiej?
Po wszystkim, co przeżyliśmy,
co wycierpieliśmy, żeby dorosnąć?
Należy nam się łatwa robota.
Zwłaszcza tobie.
Wiem, że masz duży talent.
Znajdę dla ciebie miejsce.
Będziemy prawdziwymi partnerami.
Pogadajmy o tym pojutrze, dobra?
Muszę coś zrobić.
Nie jedź dziś do Harlemu.
Nie mieszaj się.
- Co? - Nie jedź tam.
Wiem więcej, niż sądzisz.
Dziś zamykamy sprawę.
Nie. Posłuchaj.
- Nie mieszaj się. - Mam to coś.
Tylko tego brakuje.
Nie. Dzwoń do nich, teraz.
To nie zależy ode mnie.
Tony, ja to mam.
Napijmy się.
Sukinsynu!
Chciałem ci pomóc.
- No już! - Komitet.
Z Laurą Rose, proszę.
Dziś już nie wróci.
- Co? - Źle się poczuła.
- Kiedy wyszła? - Kto mówi?
- Kiedy? - 15 minut temu.
Do Harlemu! Gazu, dopłacę!
Róg 149. i St. Nicholas!
Jeśli! Kurde.
Dalej, jedź! Mam pieniądze.
Jeśli, jeśli!
Awaria. Pociąg dalej nie pojedzie.
Przetnij 141.
Aż do St. Nic's.
Stój! To tutaj!
Cholera jasna.
Co tu...
Nie, czekają na dole.
Na górę.
Idą na górę!
Nie!
Uciekaj!
W porządku?
- Musimy iść. - Dobrze.
Jeśli!
Ona nie wie! Nie wie.
To bez różnicy.
Mam to, czego szuka. Powiedz mu.
Mam to.
Nie. Termin się skończył.
A mówili, że jesteś bystry.
Skurwiel.
Zniszczyłem najlepszą trąbkę.
Nie, ma być sam.
Tak, teraz.
Zacznij kombinować,
a jutro będziesz miał się z pyszna,
jasne?
Wiesz, gdzie to jest?
Słyszałem.
Zawieziesz ją tam dziś?
Zawsze lubiłem jeździć nocą.
Jedź z nimi.
Będziesz bezpieczna.
Przyjadę rano.
Czego nie wiem?
Nie chciała tego usłyszeć.
Nie dałoby to nic dobrego, więc chciałem powiedzieć: „Nieważne.
To cię nie dotyczy”.
Ale nie ma co łgać kobiecie, która jest mądrzejsza od ciebie,
więc wyznałem jej prawdę.
Frank powiedział mi kiedyś, że w walce z silniejszym,
którego nie można pokonać,
trzeba udawać szacunek
i dogadać się, żeby wyjść z tego cało.
A potem obmyślić zemstę,
nie zostawiając odcisków na nożu.
Nawet wchodząc tam, nie wiedziałem, jak to rozegrać.
Liczyłem, że para ukryje to, jak się pocę.
Jeśli!
Kto jest teraz szefem, Bailey?
Kto jest szefem?
Co z tobą?
Mówiłem, nie panuję nad tym.
Twoi ludzie ci nie powiedzieli?
W dupie mam twoją przypadłość.
O co ci chodzi? Czego chcesz za teczkę?
Usłyszeć twoją wersję.
Po co?
Bo od niedokończonych łamigłówek boli mnie głowa.
Bardziej niż innych.
Jak ci to wyjaśnię,
zakończymy to teraz?
Tak będzie najlepiej.
Byłem młody.
Byłem chłopcem od wszystkiego
u największego gubernatora tego stanu.
Była impreza.
Jeszcze przed kryzysem.
Takich bib nie było przedtem ani potem.
Wynajęliśmy cały hotel.
Zobaczyłem, jak pracuje.
Była...
Nigdy wcześniej nie czułem takiego pożądania.
Po 25 latach na myśl o niej moja krew wciąż szybciej płynie.
Poszedłem za nią na korytarz służbowy.
Wiedziała.
Odwróciła się.
Weszła do magazynu, ja też.
Wziąłem ją przy zapasowych ręcznikach.
Zgwałciłeś.
Potem dobrze ją traktowałem. Kupowałem prezenty.
Często rezerwowałem ten hotel dla partii.
Mogła odejść, rzucić tę pracę, ale została.
Była nieśmiała, ale godziła się z tym i była wdzięczna.
Gwałt?
Masz jakiekolwiek pojęcie,
co to władza?
Władza to poczucie, wiedza,
że możesz robić, co chcesz, i nikt cię nie powstrzyma.
A jeśli ktoś ma inne zdanie,
to kończysz z tym zdaniem albo z tym kimś, jeżeli chcesz.
Jeśli chcę budować drogi, kiedy reszta kraju bankrutuje,
to zburzę każdą dzielnicę, jaką chcę.
Jeśli slumsy czarnych przeszkadzają w budowie projektu
albo zjazdu z mostu,
to świętoszki mogą sobie narzekać do woli.
Jakiś dureń grozi mi, że zabierze drużynę bejsbolu?
Proszę, Dodgersi mogą wypieprzać na wybrzeże.
Znajdę inny zespół, który będzie grał ze mną na moim stadionie.
A jeśli mam ochotę zerżnąć kolorową w hotelu,
bo rozpiera mnie energia,
to zrobię to, kolego.
I jeśli sądzisz, że pozwolę
miernocie, która nie powinna była się urodzić,
twojemu szefowi albo mojemu bratu ze swoimi ideałami
i sfałszowanymi podpisami spowolnić to, co robię dla miasta,
to musisz się dużo nauczyć o władzy.
Bo oni są niewidzialni. Nie istnieją.
Ciekawe, czy to samo powiesz jutro po głosowaniu.
Ona wie?
Ciekawe.
Tylko ty i Paul.
Wiem, czego on chce.
Gdyby miał jaja, zmusiłby mnie do tego wcześniej,
a ja bym go za to szanował.
Ale on woli twoje sposoby,
dlatego nigdy nic nie osiągnie.
Też jesteś idealistą?
W zamian za teczkę chcesz ocalić rodzinną dzielnicę?
Mam przesunąć drogę dla komitetu bezdzietnych bab
z adoptowanymi czarnuchami?
A może też chcesz mnie szantażować jak tamten szpicel?
No już, powiedz!
Powiedz, wdowiec!
Ten szpicel był moim przyjacielem.
A gdyby nie dziewczyna, już byś nie żył.
Rób z miastem, co chcesz.
Buduj piramidy,
ale ją zostaw.
Jeśli coś jej się stanie, wysyłam to.
Tego chcę.
To wszystko.
Powiem wprost.
Jeśli ty albo mój brat mi przeszkodzicie,
zniszczę jej życie bardziej niż jemu.
Przekaż mu to.
No to się dogadaliśmy.
Jedno dam ci za darmo.
Lieberman narobi ci kłopotów.
Jak to?
Ma udziały w połowie firm, wyburzających slumsy.
Pewnie ci tego nie powiedział.
Kiedy się nim zajmiesz,
powiedz mu, że to ode mnie za Franka.
Sukinsyn.
Wydajesz się dziwny, ale jesteś bystry.
Było przyjąć propozycję.
Wszyscy przepraszaliby cię na kolanach.
Ale jeśli przypomina matkę, to cię rozumiem.
Jasne.
Jeszcze jedno.
Powiedz mojemu bratu, że jego wielkie dzieło jest genialne.
Przysłuży się każdemu, mnie też.
Nie ma powodu, żeby temu zaprzeczać.
Powiedz, że rano o nim pomyślę.
Jeśli!
Skurwiel!
ODMOWA
Dorastając, uważałem Franka za bohatera.
Ale nie okazał się rycerzem.
Był szpiclem, który chce zarobić, jak każdy.
Ale nie musiał iść na wojnę.
Miał swoje lata, a mimo to poszedł,
bo uważał, że warto walczyć za ten kraj.
Przejmowałem się tylko swoimi problemami. Nie to, co Laura.
Chciała coś nagłośnić,
a ja uznałem, że pora ruszyć tyłek i wybrać stronę.
Gleason, dla ciebie.
Jestem tu nowy. Co jest grane?
Opowieści o niesprawiedliwości, zapewnienia i powrót do codzienności.
Istota Ameryki.
NIECH BĘDZIE CIEKAWIE... PRZYJACIEL
ZWRACAM. DZIĘKI.
ODPŁACĘ SIĘ PULITZEREM
Oszalałaś? Jest zimno.
Co to za dom?
Należał do Franka.
Teraz jest mój.
TYTUŁ WŁASNOŚCI
Wciąż się o ciebie troszczy.
Dziwnie toczy się los.
„Brooklyn jest duży.
Ale nie największy”.
Co to znaczy?
Frank mi to powiedział,
ale nie pamiętam kiedy.
Może miał na myśli to.
Jeśli!
OSIEROCONY BROOKLYN
Napisy: Artur Wierzchowski